Pergamon en Bergama: aangehouden door het leger en laxerende koffie



Gisteren zijn we naar de opgravingen van Pergamon, in het hedendaagse Bergama geweest. De opgravingen zijn gigantisch en bestaan uit meerdere locaties. We zijn eerst naar de Acropolis geweest. Je kunt de auto parkeren en dan met de kabelbaan de berg op. Dit was al de tweede keer deze vakantie dat we in een kabelbaan zaten en ik vond het weer geweldig en ook best wel eng. Vooral als Mark dan gaat staan en rondlopen om foto’s te maken en het bakje heen en weer schud en ik bang ben dat we te pletter storten.

Eenmaal boven op de berg is het prachtig. Te bedenken dat die stenen er een paar duizend jaar geleden ook al lagen en dat er prachtige gebouwen en tempels werden gebouwd zonder onze hedendaagse technologie is onvoorstelbaar. Er was zelfs een kilometerslange waterleiding aangelegd vanaf de bergen ten noorden van de Acropolis, door het dal en weer naar boven, waar het onder druk uit de kraan kwam! Geweldig!

Tegen de helling van de berg onder de Acropolis was een amfitheater gebouwd. Deze ging steil naar beneden, zonder enige houvast. We hebben een paar uur langs alle opgravingen gelopen, met een audiogids om zo meer uitleg te krijgen over de ruïnes. Daarna zijn we met de kabelbaan weer naar beneden gegaan naar de auto en zijn naar de rode basiliek gereden. Dit is een ander gedeelte van de opgravingen van Pergamon. Er staan beelden van Egyptische goden en er staan een paar gigantische gebouwen van rood baksteen, wat erg ongewoon was voor de regio. De opgravingen en renovaties lopen hier nog steeds, dus overal stonden steigers en liepen mannen met veiligheidshelmen.

Waarschuwingsborden negeren

Na de rode basiliek, gingen we op zoek naar de derde locatie opgravingen: het Asklepion. In de reisgids stond dat de weg naar het Asklepion langs militair terrein loopt en dat je daar geen foto’s mag maken. Dus wij gingen op zoek naar het Asklepion en dachten dat we goed zaten toen we langs allemaal hekken en waarschuwingsbordjes reden. Ook de militaire wegversperring was voor ons geen probleem, we konden er immers makkelijk omheen. Toen er overal mannen met geweren stonden, ging er nog geen lampje branden. Die stonden daar vast om op te letten dat de toeristen niet stopten en foto’s maakten.

Toen uiteindelijk de wegstopte en er overal prikkeldraad lag, hadden we pas door dat we helemaal verkeerd waren. We keerden om en reden terug en daar stonden militairen ons al op te wachten. Oeps. Ze spraken geen Engels, dus in ons beste Turks maar uitgelegd dat we op zoek waren naar de opgravingen en verkeerd waren gereden. De enige man op de basis die wel Engels sprak werd opgezocht (dat duurde wel een tijdje, de basis was aardig groot) en die heeft ons de weg gewezen. Ik geloof dat er ze wel om konden lachen, gelukkig maar!

Laxerende koffie

Uiteindelijk hebben we het Asklepion gevonden. Ook hier was weer ontzettend veel te zien en het complex was erg uitgebreid. We hebben er een paar uur rond gelopen. Toen we eenmaal klaar waren was het museum van Bergama dat we nog wilden bekijken helaas al dicht. We hebben ingecheckt in het hostel, die toevallig een Turks-Nederlandse eigenaar had.

We zijn gaan eten bij een restaurant met heerlijke Moussaka, zelfs Mark die een hekel heeft aan aubergine vond het lekker. Ook de köfte (gehaktballetjes) waren heerlijk. Mark had als toetje Turkse koffie. Turkse koffie is heel sterk en een uitstekend laxeermiddel merkte Mark als snel. Hij was flink aan de dunne!

De kamer in het hostel was heel klein en niet zo schoon. Er lagen zelfs zwarte haren tussen de lakens, terwijl wij toch echt blond zijn. We waren te moe om ons er nog druk om te maken en zijn met een grote klap in slaap gevallen en schrokken om half zes wakker van de oproep tot het gebed. Het hostel lag naast de moskee en het leek net alsof de muezzin in de hostelkamer Allah’oe Akbar aan het zingen was.

Terwijl ik dit typ zijn we onderweg naar Efeze, de bekendste opgravingen van Turkije. Typen in de auto gaat prima, in Turkije moeten we steeds eerst een paar uur rijden voor we bij de volgende bezienswaardigheid zijn dus dat kan ik goed combineren met artikelen typen!



Mandy

Over Mandy van Elp

Ik word dolgelukkig van reizen. Zoveel mogelijk zien in een altijd te korte tijd. Een hekel hebben aan vliegen, maar blij worden van nieuwe plekken.

Reacties

reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>