Alle berichten van Mandy

Ik word dolgelukkig van reizen. Zoveel mogelijk zien in een altijd te korte tijd. Een hekel hebben aan vliegen, maar blij worden van nieuwe plekken.

Pergamon en Bergama: aangehouden door het leger en laxerende koffie

Gisteren zijn we naar de opgravingen van Pergamon, in het hedendaagse Bergama geweest. De opgravingen zijn gigantisch en bestaan uit meerdere locaties. We zijn eerst naar de Acropolis geweest. Je kunt de auto parkeren en dan met de kabelbaan de berg op. Dit was al de tweede keer deze vakantie dat we in een kabelbaan zaten en ik vond het weer geweldig en ook best wel eng. Vooral als Mark dan gaat staan en rondlopen om foto’s te maken en het bakje heen en weer schud en ik bang ben dat we te pletter storten.

Eenmaal boven op de berg is het prachtig. Te bedenken dat die stenen er een paar duizend jaar geleden ook al lagen en dat er prachtige gebouwen en tempels werden gebouwd zonder onze hedendaagse technologie is onvoorstelbaar. Er was zelfs een kilometerslange waterleiding aangelegd vanaf de bergen ten noorden van de Acropolis, door het dal en weer naar boven, waar het onder druk uit de kraan kwam! Geweldig!

Tegen de helling van de berg onder de Acropolis was een amfitheater gebouwd. Deze ging steil naar beneden, zonder enige houvast. We hebben een paar uur langs alle opgravingen gelopen, met een audiogids om zo meer uitleg te krijgen over de ruïnes. Daarna zijn we met de kabelbaan weer naar beneden gegaan naar de auto en zijn naar de rode basiliek gereden. Dit is een ander gedeelte van de opgravingen van Pergamon. Er staan beelden van Egyptische goden en er staan een paar gigantische gebouwen van rood baksteen, wat erg ongewoon was voor de regio. De opgravingen en renovaties lopen hier nog steeds, dus overal stonden steigers en liepen mannen met veiligheidshelmen.

Waarschuwingsborden negeren

Na de rode basiliek, gingen we op zoek naar de derde locatie opgravingen: het Asklepion. In de reisgids stond dat de weg naar het Asklepion langs militair terrein loopt en dat je daar geen foto’s mag maken. Dus wij gingen op zoek naar het Asklepion en dachten dat we goed zaten toen we langs allemaal hekken en waarschuwingsbordjes reden. Ook de militaire wegversperring was voor ons geen probleem, we konden er immers makkelijk omheen. Toen er overal mannen met geweren stonden, ging er nog geen lampje branden. Die stonden daar vast om op te letten dat de toeristen niet stopten en foto’s maakten.

Toen uiteindelijk de wegstopte en er overal prikkeldraad lag, hadden we pas door dat we helemaal verkeerd waren. We keerden om en reden terug en daar stonden militairen ons al op te wachten. Oeps. Ze spraken geen Engels, dus in ons beste Turks maar uitgelegd dat we op zoek waren naar de opgravingen en verkeerd waren gereden. De enige man op de basis die wel Engels sprak werd opgezocht (dat duurde wel een tijdje, de basis was aardig groot) en die heeft ons de weg gewezen. Ik geloof dat er ze wel om konden lachen, gelukkig maar!

Laxerende koffie

Uiteindelijk hebben we het Asklepion gevonden. Ook hier was weer ontzettend veel te zien en het complex was erg uitgebreid. We hebben er een paar uur rond gelopen. Toen we eenmaal klaar waren was het museum van Bergama dat we nog wilden bekijken helaas al dicht. We hebben ingecheckt in het hostel, die toevallig een Turks-Nederlandse eigenaar had.

We zijn gaan eten bij een restaurant met heerlijke Moussaka, zelfs Mark die een hekel heeft aan aubergine vond het lekker. Ook de köfte (gehaktballetjes) waren heerlijk. Mark had als toetje Turkse koffie. Turkse koffie is heel sterk en een uitstekend laxeermiddel merkte Mark als snel. Hij was flink aan de dunne!

De kamer in het hostel was heel klein en niet zo schoon. Er lagen zelfs zwarte haren tussen de lakens, terwijl wij toch echt blond zijn. We waren te moe om ons er nog druk om te maken en zijn met een grote klap in slaap gevallen en schrokken om half zes wakker van de oproep tot het gebed. Het hostel lag naast de moskee en het leek net alsof de muezzin in de hostelkamer Allah’oe Akbar aan het zingen was.

Terwijl ik dit typ zijn we onderweg naar Efeze, de bekendste opgravingen van Turkije. Typen in de auto gaat prima, in Turkije moeten we steeds eerst een paar uur rijden voor we bij de volgende bezienswaardigheid zijn dus dat kan ik goed combineren met artikelen typen!

Bursa en Cumalikizik

Donderdag zijn we vertrokken uit Istanbul. We moesten zo’n vier uur rijden naar het dorpje Cumalikizik. Dit dorp is prachtig, met allemaal oude Ottomaanse huizen. We moesten de auto aan de rand van het dorp parkeren, omdat in het dorp zelf alleen maar oude stenen paden liggen, waardoor je er alleen te voet of met een lastdier langs kunt. Er is een dorpsplein waar een stuk of twintig marktkramen staan, de meeste met groente en fruit van het seizoen. Op dit moment waren dat tomaten, paprika’s en rozebottels.

In de steile stenen paden is een soort inkeping. Hierlangs loopt het water van een riviertje en kun je er links en rechts van lopen. De stenen zijn op sommige plekken erg glad.

De meeste Ottomaanse huizen van Cumalikizik (probeer het maar eens uit te spreken) zijn in felle kleuren geschilderd. Andere hebben nog de oorspronkelijke bruine kleur. Op de begane grond zitten kleine restaurants, winkeltjes of staan de stallen en het woongedeelte zit er boven. Voor een paar lira kun je gebreide sjaals of babyslofjes kopen van de vrouwen.

WC zelf bijvullen

We hebben een tijdje door Cumalikizik gelopen en hebben er heerlijk gegeten. Buiten de toeristische gebieden zijn er alleen hurktoiletten. Zo ook in Cumalikizik! Naast het hurktoilet staat een maatbeker met water om door te spoelen en het is netjes als je die daarna weer vult voor de volgende gebruiker.

Van Cumalikzik zijn we naar Bursa gereden. Bursa is een erg grote stad, met ongeveer twee miljoen inwoners. We hebben ingecheckt bij het hotel en zijn de stad ingegaan. Er staat een prachtige moskee met twintig koepels en een fontein in het midden, de Ulu Camii. Voor de moskee stond een groep meisjes van een jaar of vijftien die ons een rondleiding in het Engels gaven. Hun hele zomervakantie staan ze dagelijks bij de moskee om toeristen een rondleiding te geven en zo hun Engels te verbeteren.

Istanbul: eindelijk wassen, veel bekeken en tijd tekort

We zijn in Istanbul geweest! Op onze eerste dag hadden we helaas geen tijd meer om dingen te bekijken. Het vliegtuig was wat vertraagd, het duurde super lang voor de bagage van de band kwam, er waren overal files in Istanbul en de navigatie stuurde ons helemaal verkeerd waardoor we door nog een keer door de files moesten naar de andere kant van de stad. Het is uiteindelijk allemaal goed gekomen, en we zijn heelhuids op onze bestemming in het historische centrum Sultanahmet aangekomen.

Rijden door Istanbul is een belevenis, het is super druk en iedereen benut ieder gaatje die er is (ondanks dat je er niet inpast). Taxichauffeurs gaan van de linker, naar de rechter en weer naar de linkerbaan, waar ze ook maar denken dat het die seconde sneller is. Bussen doen dit ook. En je kunt prima stilstaan waar je maar wilt. Ondertussen lopen er mensen door het verkeer om allerhande spullen te verkopen. Goed uitkijken dus!

Overnachten in luxe

Mark had een heerlijk, luxe en mooi hotel geboekt vlakbij de blauwe moskee en de Aya Sofia. Hier hebben we ons vier nachten prima vermaakt. Er waren badstoffen slippers, grote zachte handdoeken, een bubbelbad, luxe zeepjes en shampoo, een gigantisch bed en lekkere badjassen. Mmmm!

Maandag heeft Mark eerst alle was naar een wasserette gebracht, want we hadden bijna geen kleren meer over. Vooral Mark niet, die heeft het steeds zo warm en draagt meerdere shirts per dag. In een heel klein hokje zat een oude dame bij drie wasmachines en een strijkijzer te wassen. Het was zo fijn om aan het einde van de dag alles weer schoon te hebben!

Honderden vrouwen

We zijn als eerste naar het Hippodroom geweest. In de oudheid raceten hier de gladiators met hun paard en wagen rondom een Egyptische obelisk, een groot stuk steen en een slangenzuil uit Delfi. Daarna gingen we naar de blauwe moskee, maar de ging helaas net dicht voor het gebeden ging pas twee uur later weer open. We zijn naar de Aya Irene geweest, een eeuwenoude kerk en hebben hier een museumpas gekocht. Met de museumpas kun je naar alle grote bezienswaardigheden, en hoef je nergens in de rij te staan. Erg handig want de wachtrijen voor de Aya Sofia en het Topkapi paleis zijn enorm. We hebben alle musea die je met de Istanbul museum pass kon bezoeken gezien, dus we hebben hem maximaal gebruikt!

In het Topkapi paleis hebben we vijf uur doorgebracht. Er was zoveel te zien! In de schatkamer liggen enorme diamanten en juwelen en in de harem woonden vroeger honderden vrouwen en zwarte eunuchen. Heel bijzonder om allemaal te bekijken.

Scrubben en masseren

Sowieso hebben we gedurende onze tijd in Istanbul ontzettend veel gezien. We zijn een extra dag gebleven en hebben drie dagen van ’s ochtends tot ’s avonds door de stad gerend om maar zoveel mogelijk te zien. We hebben onze tijd ten volle benut en zijn naar prachtige musea, paleizen en moskeeën geweest.

Ook zijn we naar de hamam geweest, een Turks badhuis. Om er goed over te kunnen schrijven moesten we natuurlijk een uitgebreide behandeling krijgen ;) We gingen naar dezelfde hamam als toen ik vier jaar geleden in Istanbul ben geweest omdat dit de bekendste hamam is. Hij zit naast de grote bazaar. Je wordt uitgebreid gewassen, gescrubd, gemasseerd en gezeept. Hartstikke leuk!

Een ideale manier om een overzicht van de stad te krijgen, is door een boottocht over de Bosporus te maken. De Bosporus deelt Istanbul in tweeën in het Aziatische en Europese deel. Je vaart langs alle grote bezienswaardigheden en nog een stukje verder, naar de oude jachtpaleizen van de sultan. De tocht duurde 2,5 uur en was heerlijk in het zonnetje en met een briesje.

Schreeuwen met een SM masker

Een bijzondere ervaring was het Istanbul modern museum. We wilden naar het Dolmabahce paleis, maar die was net vijf minuten gesloten maar ik had goede verhalen gehoord over het Istanbul modern museum dus zijn we daar naartoe gegaan met de tram. Normaal gesproken houden we niet zo van moderne kunst maar dit museum begon prachtig met kunst vanaf 1880. Ook heeft het museum een prachtige Turkse foto afdeling. Helaas eindigde het museum even bizar als de meeste musea met moderne kunst. Het toppunt was een video van een man met een sm masker die geboeid in een kamer met hysterische beelden nationalistische gedichten ging schreeuwen. Juist.

Onze tijd in Istanbul was veels te snel voorbij. Er was nog zoveel dat we hadden willen zien! Ik denk dat we zeker een week nodig hadden gehad om alles te zien wat we in ieder geval wilden zien. We hebben enorm genoten van ons prachtige hotel.

Zaterdag: wijn, kraters en stenen poppen

We zijn zaterdag heeeeel vroeg vertrokken omdat we een drukke dag gepland hadden. Het was de laatste echte dag in Macedonië, zondag vlogen we naar Turkije. We zijn begonnen met een mooie tocht door het wijngebied van Macedonië. Macedonië produceert heerlijke wijnen, maar helaas heb ik die in Nederland nog nergens in de winkel zien staan. Het is oogsttijd, dus we reden steeds achter oude vrachtwagens vol met druiven. Een beetje zoals de bietencampagne in Nederland, maar dan met druiven. We zijn naar Strumica gereden, een stad in het zuidoosten van Macedonië. We hebben deze stad bekeken en heerlijk geluncht. Daarna zijn we naar Kratovo gereden.

Mobiele nummers verzamelen

Kratovo ligt in het noordoosten van Macedonië, en ligt in een oude, uitgebrande vulkaankrater. Een prachtig stadje met hele vriendelijke inwoners. We hebben de auto aan de rand van de stad geparkeerd en zijn per voet het steile stadje gaan verkennen. Er staan prachtige oude huizen en op  de bodem van de vulkaan stroomt een rivier. Zodra mensen je met een reisboek in de hand zien staan, komen ze meteen naar je toe om een praatje te maken en je rond te leiden, nu ook weer. Een jongen heeft ons naar de kerk gebracht en deze hebben we bekeken. We kregen ook zijn mobiele nummer voor als nog meer dingen wilden zien. We konden volgens hem gewoon op de deuren van de mooie oude huizen kloppen en dan zouden de bewoners ons het huis laten zien. Dat hebben we maar niet gedaan.

Zoeken naar de poppen

Nadat we uit de krater weer omhoog waren gereden, gingen we op zoek naar het Stonehenge van Macedonië. Helaas staat er ergens een bord dat je rechtsaf moet, en staat er daarna nergens meer iets aangegeven. Waar het observatorium dan is moet je zelf uitzoeken. Na een uur rond rijden, steeds verder van de bewoonde wereld vandaan, hebben we het opgegeven. We zijn vervolgens opzoek gegaan naar de versteende bruiloft, een aantal bijzondere, natuurlijk gevormde, stenen torens waarvan de legende gaat dat het een versteende bruiloft is. Ook dit was lastig te vinden, we zijn een paar keer verkeerd gereden en net toen we zo afgelegen reden dat we ons afvroegen of we nu ook weer verkeerd gingen, kwamen we bij een kleine parkeerplaats. De “stone dolls” (zoals het in onze reisgids staat) waren erg bijzonder.

Slechtste hotel van Macedonië

’s Avonds zijn we naar een hotel in de buurt van het vliegveld gereden. Het was echt een slecht hotel! De eigenaar was erg vriendelijk en probeerde er nog wat van te maken maar werkelijk alles was kapot (geen lamp, stopcontacten vielen uit de muur, handgreep in de douche hing los, koud water uit de douchen en een gammel bed), het was vies en het stonk. Gelukkig hoefden we maar een nachtje hier te slapen maar ’s ochtends stonken mijn haren naar de lakens. Bah! We zijn naar het vliegveld gereden, hebben de auto ingeleverd en zijn naar Istanbul gevlogen!

Vrijdag: Bitola, klooster van Treskavec en de tabaksstad Prilep

Vrijdag vroeg opgestaan in ons mooie hotel in Bitola. We hebben de stad bekeken met alle prachtige gebouwen. Vroeger was dit een zeer belangrijke handelsstad en hadden veel landen hier een ambassade. Nu zijn veel van de Venetiaans aandoende gebouwen vervallen, maar het geeft je wel een idee van de grandeur van vroeger.

We hebben door de stad gelopen en even gewinkeld. Ik heb een hele mooie rok gekocht voor 99 denar, dat is €1,60! Mark heeft een shirt gekocht dat hem prachtig staat. Het shirt met papegaaien erop dat ik mooi vond wilde hij niet aantrekken ;)

We zijn naar kerken en moskeeën geweest en zijn uiteindelijk naar een museum gereden. Het museum was de oude legerschool waar Atatürk zijn opleiding heeft genoten. Er stonden prachtige foto’s van hem, in kleur, tentoongesteld en een liefdesbrief van zijn grote liefde, een meisje uit Bitola.

Hierna zijn we naar een oude romeinse stad gereden, Heraclea. Er was bijna niemand en je mocht overal rondlopen. Wat opviel waren de vele nog intacte mozaïeken. Geweldig!  Ik weet alleen niet of het goed voor het behoud van de mozaïeken is dat je er gewoon overheen kunt lopen.

Afgebrand klooster

Hierna hebben we een paar uur gereden naar het klooster van Treskavec. We hadden een verkeerde afslag genomen en…… zaten weer vast met de auto. De weg ging heel stijl omhoog en ondanks dat het tweerichtingsverkeer is, kan er maar één auto tegelijk langs. En wij kwamen natuurlijk een auto tegen. We moesten achteruit en waar we dachten te kunnen keren bleek het zo stijl en ongelijk te zijn dat onze auto weer op een rotsblok bleef hangen. Duwen en gas geven mocht niet meer baten maar gelukkig kregen we weer hulp en was de auto zo los en konden we onze weg vervolgen. In de reisgids stond dat het pad naar het afgelegen klooster niet verhard was en dat je er eigenlijk alleen met een “high clearance vehicle” kon rijden, een SUV dus. Niet bepaald onze volkswagen polo maar ik moest en zou het klooster zien. Gelukkig bleek er vorig jaar een asfaltweg te zijn aangelegd! Whoehoe! Eenmaal boven moesten we natuurlijk netjes gekleed. Mark heeft mijn multifunctionele sjaal/hoofddoek/rok  gebruikt om zijn benen te bedekken en het stond hem niet verkeerd ;)

Het klooster bleek anderhalf jaar geleden helemaal uitgebrand te zijn, en door een gebrek aan geld kon de renovatie nog niet worden gestart. De bijhorende kerk stond nog wel overeind en was prachtig. De kerk is eeuwenoud en de fresco’s van binnen zijn adembenemend.

Aan het einde van de middag waren we bij het hotel in Prilep en zijn we stad in gegaan. Hier stond een ingestorte moskee, een oude klokkentoren en een groot plein waar tientallen bankjes stonden met allemaal oude mannetjes erop.

Donderdag: Het klooster van Sveti Naum, Galicia nationaal park en Pelister nationaal park

Vroeg vertrokken uit Ohrid om op tijd bij het klooster van Sveti Naum te zijn. Het klooster wordt namelijk erg druk bezocht door zowel mensen uit Macedonië, Albanezen en toeristen. Het is ongeveer drie kwartier rijden vanuit Ohrid via een prachtige route langs het meer door kleine dorpjes. Bij aankomst heeft een oude man ons meegenomen in zijn boot over het meer. Vanuit de boot konden we het klooster goed zien. Hij heeft ons afgezet bij het klooster en daar hebben we de eeuwenoude kerk bekeken. In het klooster wonen behalve monniken ook een groep pauwen.

Drinken uit de bron

Dichtbij het klooster borrelt het water uit de grond dat de bron is van het meer van Ohrid. We hebben een wandeling gemaakt door het bos naar de bronnen…. Wauw! Het water is glashelder en zuiver, je kunt het drinken. Je ziet het water stromen, borrelen en uit de grond bluppen. Doordat het water zo helder is kun je de waterplanten in het zonlicht zien glinsteren. We hebben hier een hele tijd gezeten, genietend van het natuurschoon en zijn daarna verder gewandeld. Bij de ingang van het klooster kun je een boottocht naar de bronnen maken. Er mogen alleen roeiboten naar de bronnen en slechts een beperkt aantal om alles zoveel mogelijk intact te laten.

Na nog even heerlijk gegeten te hebben zijn we weer in de auto gestapt. We zijn over de bergen van het Galicia nationaal park gereden. Het hoogste punt is erg bijzonder; vanaf hier kun je het meer van Ohrid aan de ene kant van de berg zien liggen, en het meer van Pelister aan de andere kant.

Wegversperring

Van het Galicia nationaal park zijn we naar het Pelister nationaal park gereden, ook al zo mooi. Door een diepe kloof zijn we naar het dorp Maloviste gereden. De weg ernaartoe was erg smal en werd regelmatig geblokkeerd door paarden of koeien die hier gewoon los rondlopen. Als je moet wachten tot ze zin hebben om verder te lopen, hoor je de belletjes rinkelen die om hun nek hangen.

In Maloviste lijkt het alsof de tijd heeft stil gestaan. De huizen zijn oud, de auto’s zijn oud, de mensen zijn oud (alle jongeren zijn weggetrokken) en de stenen weg ligt er vermoedelijk ook al eeuwen. Ooit was dit een welvarend handelsdorp en moeten de huizen prachtig zijn geweest. Nu is alles een beetje vervallen.

Oud vrouwtje

We wilden naar de kerk boven het dorp en werden onderweg aangehouden door een (oude) man die ontzettend goed Engels sprak. We waren nogal verbaasd omdat hij zo oud was en omdat we in de middle of nowhere waren. Hij bleek in Sydney te wonen en de zomers door te brengen in zijn geboortedorp. Hij heeft voor ons gevraagd aan een oude dame met de sleutel om de kerk voor ons te openen. De kerk lag echter een stukje omhoog en deze mevrouw was zo ontzettend oud (zo zag ze eruit, misschien was ze pas veertig, je weet het niet he, maar ze zag eruit als negentig) dat ze amper de heuvel op kwam. Eenmaal boven opende ze de kerk en deze bleek van binnen prachtige fresco’s en houtsnijwerk te bevatten.

We vertrokken uit het dorp en keerden terug in de 21ste eeuw en zijn naar Bitola gereden, de één na grootste stad van Macedonië. Hier hebben we veels te veel gegeten en (alweer, maar de wijn was zo lekker) gedronken en overnacht in een prachtig hotel.

Ohrid: 365 kerken aan een prachtig meer

De avond dat we in Ohrid aankwamen vielen we met onze neus in de boter. Toen we hier 2 jaar geleden waren, waren er in het centrum uitvoeringen van allerlei groepen met traditionele dansen. Tijdens het avondeten hadden we het hierover en bij het teruglopen naar het hotel bleek er deze avond weer eenzelfde voorstelling te zijn. Deze keer werden de dansen uitgevoerd bij een oude kerk, die zouden we de volgende dag gaan bekijken.

Woensdag hebben we de hele dag door Ohrid gelopen. Dit was de tweede keer dat we in deze prachtige stad aan het meer zijn geweest en ook deze keer was het weer heerlijk. Ohrid staat op de werelderfgoedlijst van Unesco, evenals het bijhorende meer. Vroeger zouden er 365 kerken in Ohrid hebben gestaan, je kon dus elke dag van het jaar naar een andere kerk als je wilde. Tegenwoordig zijn er nog steeds veel bijzondere kerken in Ohrid. Allemaal eeuwenoud en van binnen beschildert met prachtige fresco’s. Helaas mochten we binnen geen foto’s maken.

We zijn de berg opgelopen naar het fort van Samuel. Van binnen is er weinig over van het fort, maar de muren staan nog overeind en vanaf daar heb je een prima uitzicht over de stad en het meer. Aan de overkant van het meer kun je Albanië zien liggen.

Ook hebben we een boottocht gemaakt langs de stad in het kleine vissersbootje van de zoon van de grotkerkbeheerder. Hij heeft ons ook een andere grotkerk laten zien, waar je alleen met een boot kunt komen.

Na de boottocht zijn we naar het oude theater gelopen. Dit oude theater biedt uitzicht over het meer. Dit uitzicht is tegenwoordig wel iets minder geworden, omdat er een grote stellage is gebouwd voor optredens. Vroeger (het amfitheater is 2000 jaar oud) had men een eigen seizoensplaats. De naam van de zitplaatshouder stond gegraveerd in de stenen. We hebben na lang zoeken eentje kunnen vinden.

Eten op een balkon van een meter

Vlakbij het theater zit een restaurant (Gladiator) met een overenthousiaste eigenaar en een heel smal balkonnetje, misschien net een meter diep. Het was een populair balkonnetje, want het zat vol met slechts 6 mensen. Meer past ook niet. Wij konden even wachten, waarop we de thuis gebrouwen raki kregen. Die was erg, erg sterk.

Hierna zijn we naar de dichtbij gelegen kerk gegaan. Vanuit hier had je een mooi uitzicht over de hele stad en het fort. Na bij deze kerk de nodige foto’s en video’s gemaakt te hebben was het de beurt voor een andere kerk met opgravingen. Dit was nog een eindje lopen, want we hebben deze kerk ’s ochtend per ongeluk overgeslagen. We moesten weer helemaal naar de andere kant toe. Met al die trappetjes en heuvels in Ohrid is dat wel goed voor de beweging.

Bijna een nachtduik

Aan het einde van de dag waren we dan ook uitgeput en hebben we nog een uurtje aan het meer gelegen, met een cocktail. Toen we daarna zijn gaan eten en daar ook een fles wijn bij hadden besteld, was het toch iets teveel alcohol. We waren lichtelijk aangeschoten ;) Onderweg vond ik (Mandy) het een goed idee om op een drijvende vlonder te gaan staan terwijl het erg golfde. Waarop ik dus bijna te water ging. Gelukkig hebben we het gered tot aan onze minihotelkamer van 12m2, waar de bedden achter elkaar stonden omdat ze niet naast elkaar pasten.

Mavrovo: gered door de man met de hamer

IMG_1079

Vanaf Gostivar zijn we vroeg vertrokken en hebben we een prachtige route door het Mavrovo nationaal park gereden. Het Mavrovo nationaal park bestaat uit hoge bergen, diepe dalen, steile wegen en prachtige meren. De bergen hier vormen de natuurlijke grens met Albanië en in de winter kun je skiën.

We zijn eerst naar het dorp Mavrovo midden in het nationaal park gereden. Hier staat een kerk die lang geleden onder water is gelopen en voor een groot gedeelte is ingestort. Normaal gesproken staat het water veel hoger en kun je de kerk niet in, maar eind augustus is het waterpeil zo laag dat we, wadend door het water, de kerk binnen konden komen. Het was totaal verlaten en prachtig. Uiteraard hard Mark weer contact met de plaatselijke beesten. Deze keer natuurlijk geen leguaan of bizon(der) maar een kudde koeien die Mark met de camera erg interessant vonden.

Op drie wielen

Hierna reden we naar Galicnik over een weg met ontzettend veel haarspeldbochten. Toen we eenmaal boven op de berg waren, hadden we een prachtig uitzicht. Totaal verlaten, in de middle of nowhere parkeerden we de auto een stukje in de berm. Door het hoge gras hadden we alleen een rotsblok en een gat gemist waardoor de auto ineens helemaal vast stond, met het wiel in het gat en de bumper op het rotsblok. Ik kon er eerst nog wel om lachen totdat ik zag dat niet alle wielen meer op de grond stonden maar dat we zo schuin stonden dat één wiel in de lucht hing….

We kwam niet los. Niet met vooruit rijden, niet met achteruit rijden, niet met duwen. Toen raakte ik wel lichtelijk in paniek. Ineens kwam daar onze redder in nood aangelopen: een oude, gerimpelde man die met zijn hamer van het ene, naar het andere dorp wandelde (een stuk dat wij net in een uur hadden gereden). Ook hij probeerde ons los te duwen maar we zaten te vast. Toen begon hij met zijn hamer op de grond rondom de auto te slaan. Ik was bang dat hij mis sloeg en een gat in de auto zou slaan (het was een erg grote hamer). Eindelijk kwamen er andere auto’s langsrijden, die gelijk stopten. Met een man of tien is onze auto toen los getrokken. Ik was zooooo blij! De auto was gelukkig niet kapot, alleen wat beschadigd aan de onderkant.

Met de ogen dicht naar Ohrid


We vervolgden onze weg naar Galicnik, een oud dorp op een klif waar in de zomer traditionele bruiloften worden gehouden. De mannen waren vroeger het hele jaar op reis om te handelen of te vechten en kwamen terug in de zomer om met hun liefje te trouwen. Het uitzicht vanuit het dorp was prachtig.

Uiteindelijk zijn we langs nog een aantal dorpen gereden, en over wegen die zo stijl waren (een vangrail kennen ze niet) dat ik m’n ogen niet open durfde te doen. We zijn doorgereden naar Ohrid waar we ’s avonds aankwamen en heerlijk gegeten hebben aan het meer.

Skopje; een must see voor iedereen die van communistische architectuur houdt

De eerste twee dagen van onze rondreis door Macedonië hebben we doorgebracht in Skopje. We vonden het geen mooie stad; het is grijs en grauw en vooral lelijk.

Skopje is omgeven door bergen. Op de berg Vodno, de berg het dichtst bij Skopje, is een gigantisch kruis geplaatst: het millennium kruis. Je kunt hier naartoe met een kabelbaan. Ik had nog nooit in een kabelbaan gezeten en ik heb enorme hoogtevrees dus ik was doodsbang. Eenmaal boven hadden we een prachtig uitzicht over de stad en de omringende bergen. Prachtig! Halverwege de berg was een orthodoxe kerk.  De kerken hier hebben een stuk grond, met veel bloemen en bankjes waar families op zondag gezellig komen picknicken.

Na Mount Vodno zijn we de stad in gegaan. Dat viel erg tegen, veel communistische gebouwen en gigantische standbeelden en pompeuze fonteinen. In het oude gedeelte van Skopje hebben we een tijd rondgewandeld, een paar moskees bezocht en een oud Ottomaans badhuis dat nu de nationale galerie is. Stel je ook daar niet teveel van voor, het is vooral erg leeg met een paar informatieborden.

Skopje heeft een bizar museum, het museumcomplex van de Macedonische struggle (hoe vertaal ik dit?). We hebben er een uur durende rondleiding gehad waarin alle Macedonische helden verheerlijkt werden, en de Grieken en Serven moordenaars waren.

Skopje was dus niet zo’n succes, ik zou het niet aanraden als citytrip, maar we hebben wel overnacht in een heerlijk hotel waar we met onze neus in de boter vielen: aan het zwembad werd de hele dag een vrijgezellenfeest gevierd. Ongeveer vijftien dames en drie mannen, één met een viool, één met een gitaar en één met een accordeon zongen uren traditionele liedjes en gingen helemaal uit hun dak. We verstonden er niets van, maar het klonk erg mooi.

Nog maar twee nachtjes

Macedonië

Nog twee dagen en dan is het zo ver: we gaan eindelijk weer op reis! En dat houd in dat ik enorm gestrest ben en Mark weer halve nachten doorwerkt om te zorgen dat hij alles op tijd af heeft. Elke keer nemen we ons voor om deze keer rustig en relaxt op reis te gaan, maar het komt er nooit van.

We gaan nu wel de nacht voor we vliegen in een hotel bij het vliegveld slapen. We vliegen om 08.45 en dat is op zich niet zo vroeg, maar als je eerst drie uur moet rijden, en liever nog iets eerder vertrekt voor het geval dat a. De auto in vlammen op gaat B. Er een enorme monsterfile ontstaat waardoor we de rest van de dag in de auto moeten doorbrengen of c. We de vliegtickets of paspoorten vergeten waardoor we halverwege weer terug moeten (uiteraard wordt er in de auto minstens 10x gecheckt of we toch wel alles bij ons hebben) dan scheelt dat toch weer een halve nacht slaap! Dus we slapen in een hotel, zetten om 06.30 de wekker en gaan lekker ontbijten en dan rustig naar de luchthaven.

We vliegen van Eindhoven naar Skopje, de hoofdstad van Macedonië. Daar hebben we een auto gehuurd en hebben we eerst twee dagen om de stad te bekijken. Daarna rijden we door en maken we een rondreis door Macedonië. Uiteraard gaan we naar Ohrid en het meer van Ohrid, de belangrijkste toeristische bestemming van het land. Zowel de stad als het meer staan op de Werelderfgoedlijst van Unesco. Daarnaast gaan we naar verschillende kloosters, prachtige nationale parken en we gaan wijn drinken in de wijnstreek van Macedonië. In totaal duurt deze rondreis negen dagen.

Van Skopje vliegen we dan naar Istanbul, de grootste stad van Turkije. We verblijven in een poepiechique hotel (heeft Mark geboekt, volgens m’n mutti kies ik altijd voor een “aggenebbis bende.”  Ze vind dat ik de hotels vanaf nu altijd door Mark moet laten regelen) dichtbij de blauwe moskee, de Aya Sophia en het Topkapi paleis. Daar blijven we drie dagen en dan gaan we met onze huurauto (die we nog niet geboekt hebben, we twijfelen tussen een benzine of een dieselauto, aan de hand van het aantal kilometers zitten we precies op het omslagpunt) langs de kust naar het zuiden. We volgen de kust tot aan Alanya en dan gaan we door het binnenland, via Cappadocie en Ankara, weer terug naar Istanbul en vliegen we naar huis. Dan zijn we in totaal een maand weggeweest.


We hebben er heel veel zin in, nog twee nachtjes slapen! :)